حلقه

رویای صادقه

محمد صادق احسان بخش — Sun, 20 May 2012 08:01:00 GMT

...دشوار نیست!

چند سال پیش معمم که می خواستم بشوم، پی این بودم که یک جوری بروم خدمت

حضرت آقا و به دست ایشان معمم بشوم. حتی یک بنده خدایی واسطه شد؛ اما بنا به

دلایلی جور نشد و نشد و نشد. دلم شکست اما چاره ای نبود.

***

چند روز پیش بود که یکی از اقوام گفت به مناسبت میلاد حضرت زهرا(س) هیئتی می

رود که آن واسطه هم آنجاست. من به خاطر قرار قبلی ام برای رفتن به قم، نمی شد

که بروم؛ اما گفتم که شما به او سلام و گلایه شدید من را برسانید.

گلایه مان را رسانده و جواب گرفته بود که اتفاقاً آقا فردا صبح جشن میلاد دارند و قبلش

هم مراسم عمامه گذاری. اگر بخواهید، می شود جور کرد بروید خدمتشان.

و مگر می شد که نخواهیم؟!

البته که با توجه به مشکلات دفعه قبل خیلی هم امید نداشتم!

تا شب هم خبری نشد و در اوج ناامیدی خبر رسید که به علت بیماری و بستری شدن

مادرش، راهی شهرستان شده است.

با اینکه تقریباً ناامید شده بودیم، اما میدانستم که در ناامیدی بسی امید است!

آخر شب گوشی اش را جواب داد و گفت فردا بروید بیت. صبح زود هم زنگ بزنید تا من

هماهنگ کنم. صبح زنگ زدیم و در حالی که باز هم خیلی امیدی نداشتیم روانه بیت

شدیم. بگذریم که آن شب را خواب به چشمانم نیامد و تا نیمه شب در فکرهای مختلف

بودم!

صبح بعد از کلی هماهنگ وارد بیت شدیم. باور کردنش سخت بود؛ اما داشت اتفاق

می افتاد...

بعد از بازرسی های محافظین و عبور از گیت داخل اتاقی رفتیم و آنجا هم لباس های ما

را با وسایل ویژه ای بازرسی کردند. محافظ ها گرچه اغلب خوش اخلاق بودند، اما می

دانستیم در کارشان ذره ای شوخی ندارند.

حالا وارد فضای نهاد شده بودیم؛ فضایی که بسیار کوچکتر از عکس هایی که پیش از

این، دیده بودیم می نمود و البته همان فضای کوچک هم با درختان و گیاهان پوشیده

شده بود.

وارد اتاقی شدیم؛ حدود 30 طلبه و جمعی از مداحان اهل بیت.

25 سالی می شود که جامعه مداحان در روز ولادت حضرت زهرا(س) می آیند زیارت

حضرت آیت الله خامنه ای. یک چای استکانی بعد از این همه دلهره و اضطراب خیلی

چسبید.

کم کم مداحان گرم شدند و هر کدام چند بیتی خواندند و بعد به دیگری حواله می دادند

و خلاصه اینکه فضای بسیار صمیمی و پر نشاطی بود. یکی شان نشسته در کنار ما،

شر و شور از قیافه اش می بارید و برایمان جوکی هم تعریف کرد.

به طرف میگن پارسال روز زن چیکار کردی؟

میگه:بردمش کوه...

میگن: امسال میخوای چیکار کنی؟

میگه:میخوام برم از کوه بیارمش!

با لحن جالب تعریف کردنش،همگی حسابی خندیدیم.

احساس سبکی و نشاط خاصی داشتم.دوست داشتم همیشه همین جا بمانم...

بعضی از مداحان هم سر به سر هم می گذاشتند. از همه جالبتر شعر خوانی استاد

امیرآبادی از مشهد بود. سن شان بالا بود و در برابر درخواست خواندن شعر می گفتند

که آریامهر دارم و نمیتوانم شعر بخوانم! فهمیدم منظورشان آلزایمر بود که به شوخی

آریا مهر می گفتند! نهایتاً با اصرار دیگران چند شعر خواندند که نشان داد هم حافظه

خوبی دارند و هم صدا و هم سلیقه خوبی.و من تازه راز آن همه اصرار را فهمیدم.

در فضای شعرخوانی بودیم که گفتند طلابی که قرار است معمم شوند بیایند بیرون. با

ذوق و شوق رفتیم و از چند پله گذشتیم و ... باور کردنی نبود؛ سر از اتاقی در آوردیم

که بارها از تلویزیون هنگام جلسات خصوصی حضرت آقا دیده بودم با همان موکت

شکلاتی ساده اش! و صندلی مقام معظم رهبری و عکس امام که بالای صندلی نصب

شده بود و تابلوی حدیث معروف به همراه قاب بزرگی از عکس امام که روبروی آقا نصب

شده بود.

http://rajanews.com/detail.asp?id=89539

دور اتاق نشستیم و منتظر آقا شدیم. برایمان چای آوردند؛ باز هم در استکان های

کوچک. حس عجیبی داشتیم...

چند دقیقه ای گذشت. باز گفتند بیایید بیرون! رفتیم بیرون. پایین پله ها ایستادیم.

مقابلمان یک درب کوچک وجود داشت. گویا درب منزل آقا بود. قبلاً عکسش را دیده

بودم؛ موقع خروج آقا از آن درب...

چون مراسم عمامه گذاریرسمی نبود، قرار شده بود که پشت همان در برگزار شود.

مدتی ایستادیم. محافظ ها هم آنجا ایستاده بودند. شاعران هم کم کم آمده بودند و

پشت سر ما در زیر سایه درختان روی نیمکت های فلزی شبیه پارک ها نشسته بودند.

این لحظه های آخر انتظار انگار سخت تر و کندتر می گذشت...ناگهان دیدیم آقا بدون

هیچ محافظی از درب خانه خارج شدند...

روبرویمان قدی ایستاده بود بسیار رشید؛ صورتی بسیار بسیار نورانی و لباسی تمیز و

مردی، مرد... شوکه شده بودیم. انگار زمان ایستاده بود. هیچ کدام حرکتی نداشتیم و

فقط به آقا خیره شده بودیم؛خیلی هایمان با چشمانی اشکبار...

با اینکه قبلاً چندین بار حضرت آقا را دیده بودم، اما این دفعه خیلی تفاوت داشت. اینجا

خلوت بود و فاصله بسیار کم و من می توانستم با آرامش تمام ،آقایم را نگاه کنم...

همان وقت آمد توی ذهنم که مگر می شود کسی این چهره نورانی را ببیند و باز هم

مخالفش باشد؟! اصلاً همین نورانیت صورتش، برای عاشقی ما دلیل کافی نبود؟!

به رغم مدعیانی که منع عشق کنند

جمال چهره تو حجت موجه ماست

نفر اول که معمم شد،چفیه آقا را هم به عنوان تبرک برداشت. خیال همه راحت شد و

یا شاید ناراحت!

حاضرین به ترتیب خدمت آقا می رسیدند؛ سلامی می کردند و جوابی می گرفتند و آقا

عمامه بر سرشان می گذاشتند.

بعد هم دست آقا را می بوسیدند و می رفتند. دوستم که جلوی من ایستاده بود، می

گفت:دوست دارم انگشتر آقا را به عنوان تبرک بگیرم. راستش من هم از دیشب مدام

همین نقشه در سرم بود که آیا می شود به آقا بگویم انگشترتان را تبرکی بدهید؟! آن

هم با آن ابهت آقا! اگر آقا بگویند نه، چه کنم؟ اصلاً این کار درست است؟! ما باید باری

از دوش ولی خدا بر داریم و جانمان را فدایش کنیم، نه اینکه از او چیزی بگیریم!

حالا که دیگر نفر جلویی ام هم می خواست از آقا انگشتر بگیرد، نمی شد من هم

بلافاصله پشت سرش تقاضای انگشتر کنم. اصلا انگشتری نبود که من از آقا بگیرم. در

همین فکرها بودم که دیدم نوبت دوستم شده...

دوستم معمم شد و رفت اما نتوانست درخواست انگشتر کند!

نوبت من شده بود. سلام کردم و حضرت آقا با لبخند پدرانه شان جواب دادند. عمامه را

روی سرم گذاشتند. دستشان را بوسیدم. باید سریع میرفتم؛ اما ایستادم...رو به آقا

گفتم: آقا می گویند با کریمان کارها...

آقا بلافاصله با همان لحن دلنشین و تن صدای دوست داشتنی شان ادامه دادند:

دشوار نیست!

گفتم: آقا! انگشترتان را برای تبرک می خواهم. قلبم داشت از جا کنده می شد! باور

نمی کردم که توانسته ام به آقا حرفم را بگویم! لحظات خیلی کند می گذشت؛ مثل

تصویر آهسته فیلم ها!

آقا رو کردند به فردی که کنارشان ایستاده بود و فرمودند: یک انگشتر به آقا بدهید. بعد

با یک لبخند پدرانه فرمودند: انگشتر دستم را نمیتوانم بدهم.

حتما دلیلی داشت. برایم جالب بود؛ با اینکه آقا فرمودند یک انگشتر به من بدهند،باز

هم دارند برایم توضیح می دهند که انگشتر دستشان را نمی توانند بدهند و انگار که

می خواستند من ناراحت نشوم!

رفتم در جمع بقیه طلبه ها ایستادم. هنوز قلبم تند تند میزد...

تا دقایقی بعد، خبری از انگشتر نبود. با خودم گفتم حالا آقا چیزی گفته اند و وسط این

شلوغی کی حواسش به من هست! در همین فکر ها بودم که آقایی آمد و به شوخی

گفت کی بود که می خواست کارها را آسان کند؟! خودش از دور مرا شناخت و انگشتر

را به من داد. در پوست خودم نمی گنجیدم...

فکر میکنم از آن انگشترهایی است که به حضرت آقا هدیه میدهند و ایشان چند روزی

دست میکنند و بعد به دیگران هدیه میدهند!

کار عمامه گذاری که تمام شد، آقا تشریف آوردند در جمع ما. آقا ایستاده بودند و ما

سی نفر دور آقا حلقه زده بودیم. فرمودند: شما الان لباس دین پوشیده اید و دیگر مثل

قبل آزاد نیستید. باید برای تبلیغ دین کوشش کنید و برای این کار راهی نیست به جز

تهذیب نفس و تهذیب نفس هم با ترک گناه شروع می شود (نقل به مضمون)

بعد از دو سه دقیقه ای صحبت، برای همه مان دعا کردند و بعد هم رفتند به طرف مداح

ها و یک یکشان را در بغل گرفتند و بوسیدند. صحنه هایی بسیار دیدنی بود... ما هم

رفتیم بیرون و از درب پشتی حسینیه امام خمینی(ره) وارد حسینیه شدیم، برای

شنیدن صحبت های حضرت آقا...

حالا احساس می کنم دلم برای آقا خیلی تنگ شده...اما جز صبر چه می توان کرد که

گفته اند:

هر کس به طریقی طلب وصل تو خواهد

تا یار که را خواهد و میلش به که باشد

نور خدا

محمد صادق احسان بخش — Wed, 09 May 2012 07:23:00 GMT

یُرِیدُونَ لِیُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ کَرِهَ الْکَافِرُونَ

مى‏ خواهند نور خدا را با دهانهایشان خاموش کنند و حال آنکه خدا نور خود را کامل

خواهد گردانید.گر چه کافران را ناخوش افتد.

سوره مبارکه صف آیه8

#امام علی النقی (ع)

ظاهر

محمد صادق احسان بخش — Sat, 05 May 2012 11:08:20 GMT

مواظب باشیم گول ظاهر افراد را نخوریم

نشان بی نشان

محمد صادق احسان بخش — Sun, 29 Apr 2012 13:14:00 GMT

چند وقتی است خادم افتخاری حرم شده ام (محض ریا).دیشب تقریبا آخرای شب بود.

توی حرم بودم که جوونی اومد پیشم گفت سوال اعتقادی دارم.راهنماییش کردم بره

محل پاسخگویی به سوالات اعتقادی.رفت و برگشت گفت بسته بودند.مجبور شدیم

بشینیم با هم صحبت کنیم.

سنی بود.پسر عموش توی دانشگاه مدینه درس میخوند.از اون وهابی های دولوکس!

میگفت شماها میگید وهابی ما بهشون میگیم *اصل دین*.اونا معتقدن که اصل دین

هستند و توحید اصلی را دارند.و این را با تبلیغات سنگینشون توی ذهن بسیاری

از سنی ها کرده اند.

خیلی پر مطالعه بود.از مطالبی که از منابع ما و خودشون نثل میکرد معلوم بود.بهش

گفتم چقدر مطالعه کرده ای! گفت:شوخی نیست حرف انتخاب دین و مذهب است و

سعادت یا شقاوت ابدی.به نگاهش غبطه خوردم.و البته به همتش.خیلی هم منصف

بود.توی بحث هیچ جا ازش تعصب ندیدم.آقا را دوست داشت.همینطور مولوی جنگی

زهی رو.میگفت شهیدش کردند.

گفت: وقتی که آقا فتوا دادند نباید به مقدسات اهل سنت توهین کرد ولوله ای توی اهل

سنت افتاد.همه خوشحال شده بودند.میگفت چند وقت یکبار سی دی های سخنرانی

حاج آقا.... و .... را که به اهل سنت توهین میکنند را می آورند بین ما پخش میکنند و ما

را شدیدا نسبت به شیعه بدبین میکنند.از سی دی های مداحی آقای ... هم غفلت

نکرده اند.همون که خونده بود علی خالق زمین و آسمانهاست و.....

خیلی بحث کردیم و الحمدلله نتایج خیلی خوبی هم داشت و بیانش خیلی طول

میکشه.اما نکته جالب برای من این بود که پرسیدم چی شد به فکرت افتاد در مورد

شیعه تحقیق کنی؟

گفت: به نظر شما شیعه ها حضرت زهرا به شهادت رسیده اند اما به نظر ما ایشون به

مرگ طبیعی از دنیا رفته اند.اما چیزی که برای من سوال بود این بود که اگر ایشون به

مرگ طبیعی از دنیا رفته اند و اختلافی نبوده پس چرا قبرشان مخفی است و چرا خلیفه

وقت بر بدنشان نماز نخوانده؟

در مورد این سوال تحقیق کردم تا اینکه خیلی از مسائل برایم روشن شد.

میگفت حس میکنم مورد محبت حضرت زهرا قرار گرفته ام.

او خودش رافضی است

محمد صادق احسان بخش — Mon, 23 Apr 2012 08:23:00 GMT

دو نفر از شیعیان در گذرگاهی از بغداد به مجلس بزرگی رسیدند.پرسیدند این مجلس

متعلّق به کیست؟

گفتند مجلس درس امام اعظم ابوحنیفه است .راوی می گوید: رفیق من که اسمش

فضل بن حسن بود و مردی استوار در مذهب شیعه و آدمی با اطلاع از مبانی مذهب بود

گفت: من می روم و با این مرد مباحثه می کنم و تا او را ملزم و مجاب نکنم از این مکان

نمی روم.

گفتم:این عالم بزرگی است و از عهده بحث با او بر نمی آیی .

گفت:من معتقد به مذهب حقم و حق مغلوب نمی شود .

وارد مجلس شدیم و نشستیم و در یک فرصت مناسب، فضل از جا برخاست و گفت:

ایهاالعالم من برادری دارم که رافضی است ( یعنی شیعه است) و من هر چه می خواهم

به او بفهمانم که ابوبکر بعد از پیامبر اکرم ، افضل امّت و خلیفه به حق بوده قبول نمی

کند و می گوید علی بن ابیطالب ، افضل و خلیفه به حق است .شما یک دلیل قاطعی به

من یاد بدهید که به او بفهمانم و او را به راه راست هدایت کنم .

ابوحنیفه گفت به برادرت بگو بهترین و روشن ترین دلیل این است که پیامبر اکرم همواره

در میدان های جنگ ، آن دو بزرگوار ! ( ابوبکر و عمر) را کنار خود می نشاند و علی را

مقابل نیزه و شمشیر دشمن می فرستاد و این نشان می دهد که آن دو نفر ، محبوب

پیامبر بوده اند.

فضل گفت: بله من این را به برادرم می گویم ولی او از قرآن به من جواب می دهد که

خداوند فرموده است: "فضل الله المجاهدین علی القاعدین اجرا عظیما "

خدا برتری داده است مجاهدین را بر کسانی که جهاد نمیکنند و برایشان اجر بزرگی

است به حکم این آیه،علی چون مجاهد بوده افضل از ابوبکر و عمراست که قاعد بوده اند.

ابوحنیفه گفت: به او بگو از این بهتر می خواهی که ابوبکر و عمر قبرشان کنار قبر پیامبر و

چسبیده به قبر آن حضرت است در حالی که قبر علی از قبر پیامبر دور افتاده و در عراق

است .

فضل گفت: بله این را هم به برادرم می گویم امّا او می گوید آن ها غاصبانه در کنار

پیامبر اکرم دفن شده اند برای این که خداوند فرموده است :"یا ایها الذین آمنوا لا تدخلوا

بیوت النبی الا ان یوذن لکم" « ای مؤمنان بدون اذن و اجازه پیامبر ، داخل خانه اش

نشوید...» و می دانیم که رسول اکرم در خانه خودش دفن شده و آن دو نفر بدون اذن در

خانه آن حضرت دفن شده اند و محل دفن ایشان غصبی است .

ابوحنیفه که از این گفتگو سخت ناراحت شده بود تأمّلی کرد و سپس با لحنی تند گفت

به این برادر خبیثت بگو آنها غاصبانه در خانه پیامبر دفن نشده اند بلکه عایشه و حفصه

که دختران آن دو بزرگوار و همسران پیامبر بودند و از پیامبر مهریه طلبکار بودند،پدرانشان

را در مهریه خودشان دفن کردند .

فضل گفت: بله من این مطلب را هم به برادرم گفته ام ولی او باز آیه ای برای من می

خواند و می گوید :پیامبر صلی الله علیه و آله به همسرانش بدهکار نبوده برای اینکه

خداوند فرموده است:"یا ایها النبی انا احللنا لک ازواجک اللاتی آتیت اجورهن "

ای پیامبر ما زنانی را که مهریه شان را پرداخت کردی برایت حلال کردیم» طبق این آیه

،پیامبر اکرم مهریه زن هایش را داده بود و وقتی که از دنیا رفت به زن هایش بدهکار نبوده

است .ابوحنیفه اندکی تأمّل کرد و گفت به این برادرت بگو درست است که همسران

پیامبر،مهریّه طلبکار نبوده اند اما سهم الارث که از ماتَرَک پیامبر داشته اند و ماتَرَک

(یعنی آنچه پیامبر اکرم بعد از مرگش از خود باقی گذاشته ) نیز همین خانه اش بوده و

شرعاً سهمی هم از آن خانه به همسرانش می رسد و چون عایشه و حفصه وارث

پیامبر بوده اند پدرانشان را در سهم الارث خودشان دفن کرده اند و بنابراین غصبی در کار

نبوده است .

فضل گفت: بله من این را هم به برادرم گفته ام ولی او می گوید شما آقایان سنّی ها

مگرنمی گویید که پیامبر ارث نمی گذارد و خودتان حدیث نقل می کنید که پیامبر اکرم

فرموده است:نحن معاشر الانبیأ لا نورث فما ترکناه صدقة« ما پیامبران اصلاً ارث نمی

گذاریم و هر چه از ما باقی مانده صدقه است»

پس طبق گفتة خودتان عایشه و حفصه سهم الارث نداشته‌اند . به همان دلیلی که

شما حضرت فاطمه را از فدک محروم کردید و گفتید پیامبر ارث نمی گذارد آن دو همسر

نیز نباید ارث ببرند . آیا دختر از پدر ارث نمی برد اما همسر از شوهر ارث می برد ؟ حالا

بر فرض بپذیریم که آنها سهم الارث داشته اند ، مگر نه این است که میّت اگر فرزند

داشته باشد ، سهم الارث زوجه اش یک هشتم ماتَرَک می شود ، در این جا تمام ماتَرَک

پیامبر اکرم یک حجره (اتاق) بوده که وقتی آن تقسیم بر هشت شود یک قسمت از آن

هشت قسمت تقسیم می شود میان همسران پیامبر اکرم که نُه نفر بوده اند و در نتیجه

سهم هر یک از عایشه و حفصه به قدر یک وجب هم نمی شود، پس چگونه آن دو هیکل

بزرگ در یک وجب زمین جا شده اند ؟!

سخن که به اینجا رسید ابوحنیفه حسابی از کوره در رفت و با لحنی خشم آلود فریاد

کشید: این مرد را بیرون کنید این خودش رافضی است و اصلاً برادر هم ندارد!

ماورای عصمت

محمد صادق احسان بخش — Sun, 22 Apr 2012 09:22:00 GMT

بعضی ها در ذهنشان این شبهه است که آیا حضرت زهرا (س) عصمت داشته اند یا

خیر؟

ایشان نه تنها عصمت داشته اند بلکه مقامشان فوق عصمت بوده است.

دلیلش هم این است که عصمت یعنی فرد معصوم کارهایی انجام میدهد که خدا

دوست دارد و از کارهایی که خدا دوست ندارد اجتناب میورزد.

اما در مورد حضرت زهرا(س) روایتی داریم که نشان میدهد ایشان مقامشان فوق

عصمت بوده است.

بنا بر نقل شیعه و سنی ،پیامبر (ص) خطاب به حضرت فاطمه زهرا(س) فرمودند:

ان الله یعضب لغضبک و یرضی لرضاک

یعنی خداوند متعال از خشم تو خشمناک میشود و با رضایت تو راضی میشود.

این یعنی بالاتر از عصمت.پیامبر (ص) نفرمودند تو کارهایی را انجام میدهی که خدا

راضی است و از کارهایی که خدا را به خشم می آورد پرهیز میکنی ،بلکه فرمودند هر

کاری که تو راضی باشی را خدا دوست دارد و هر کاری که تو را به خشم می آورد خدا

ناپسند میدارد.و این یعنی خشم و رضای الهی منطبق با خشم و رضای حضرت

زهراست. که این مقام بسیار بالایی است و حتی فوق عصمت است و البته فهمش

برای ما سنگین است.

برگرفته از بیانات حضرت آیت الله وحید خراسانی

پ ن:بخشی از علمای اهل سنت که این روایت را نقل کرده اند:

1- ابن المثنى البصری، أبو موسى: المتوفّى (252). فی معجمه.(کما فی الغدیر)

2- ابن أبی عاصم، أبو بکر: المتوفّى (287). فی کتابه الاحادوالمثانی ج5 ص363 رقم الحدیث 2959

3- أبو یعلى الموصلی: المتوفّى (307). فی المعجم ج1ص233 رقم الحدیث 141

4- الطبرانی،أبو القاسم: المتوفّى (360) فی المعجم الکبیرج1ص89 رقم180– ج16ص255 رقم الحدیث 18434

5- الدولابی، محمدبن احمد: المتوفّى(320). فی الذریه الطاهره النبویه ص168 رقم الحدیث 226

6- ابن عدی، عبدالله: المتوفّى(365). فی الکامل ج2ص351

7- الحاکم النیسابوری أبو عبد اللَّه: المتوفّى (405). فی المستدرک على الصحیحین:ج6 ص25(11/38) رقم الحدیث 4730 و صحّحه.

8- أبو سعید الخرکوشی: المتوفّى (406). فی شرف المصطفی ج5ص350

9- أبو نعیم الأصبهانی: المتوفّى (430). فی فضائل الصحابة ج 1ص381 رقم الحدیث 338

10- أبو نعیم الأصبهانی: المتوفّى (430). فی فضایل الخلفاج1ص251 رقم الحدیث 141

11- ابن عساکر، أبو القاسم: المتوفّى (571). فی تاریخ مدینة دمشق ج3ص156 رقم الحدیث 598

12- الحافظ أبو العبّاس محبّ الدین الطبری: المتوفّى (694). فی الذخائر (ص 39).

13- ابن اثیر الجرزی: المتوفّى(630). فی اسدالغابه ج5 ص523

14- رافعی(یافعی) القزوینی، عبدالکریم: المتوفّى(623). فی التدوین فی اخبارالقزوین ج1ص168- باب الذال

15- ابن الغطریف: المتوفّى(377). فی الجزء، ج1 ص32 رقم31

16-ابن الجوزی ابوالفرج : المتوفّى(597) . فی المدهش ج1ص38

17-ابن النجارالبغدادی: المتوفّى(643).فی ذیل تاریخ بغداد ج2ص140

18- ابن کرامه،المحسن: المتوفّى(494). فی تنبیه الغافلین عن فضایل الطالبین ص40

19- الحافظ أبو المظفّر سبط ابن الجوزی: المتوفّى (654). فی تذکره الخواص ص310

20- قاضی نعمان مغربی: المتوفّى(363) فی شرح الاخبار ج3ص29 (بلفظ :ان الله لیغضب لغضب فاطمه)

21- خوارزمی، موفق بن احمد: المتوفّى(568) فی مقتل الحسین ج1ص52

22- گنجی الشافعی : المتوفّى(658)فی کفایه الطالب ص219

23- ابن المغازلی،محمدبن محمدالواسطی: المتوفّى(483) فی المناقب ص351

کنکور حقیقت

محمد صادق احسان بخش — Sat, 21 Apr 2012 13:18:00 GMT

لطفا به سوالات ذیل پاسخ دهید.توجه داشته باشید که پاسخ های غلط دارای نمره

منفی میباشند.

با توجه به روایت شیعه و سنی از پیامبر (ص) که فرمودند:

"من مات و لم یعرف امام زمانه مات میتة جاهلیة"

"کسى که بمیرد و امام زمانش را نشناسد همانا با مرگ زمان جاهلیت مرده است"

(یعنی به دین اسلام نمرده است)

و روایت "کلما اشتقت الی رائحه الجنه شممت رائحه ابنتی فاطمه "

هر زمان مشتاق بوی بهشت می‌شوم دخترم فاطمه(س) را می‌بویم و بوی بهشت را از

او استشمام می کنم.به سوالات ذیل پاسخ دهید:

1-امام زمان حضرت زهرا(س) که بود؟

⃝ ابوبکر

⃝ عمر

⃝ ایشان امام زمانشان را نمیشناختند!

⃝ امام علی (ع)

2-امام زمان الان اهل تسنن چه کسی میباشد؟

⃝ ملک عبدالله

⃝ حسنی مبارک

⃝ باراک اوباما

⃝ عمر سلیمان

3- دلیل وصیت حضرت زهرا (س) مبنی بر دفن شبانه و مخفی بودن قبرشان

چه بود؟

⃝ اعلام نارضایتی همیشگی از غاصبین امامت

⃝ ایشان دوست نداشتند روز دفن شوند

⃝ ایشان دوست نداشتند مردم در تشییعشان شرکت کنند و به زحمت بیفتند

⃝ اصلا ایشان شبانه دفن نشدند

4-با توجه به آیه شریفه57 سوره مبارکه احزاب

" إِنَّ الَّذِینَ یُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِینًا"

همانا کسانی که خدا و رسولش را اذیت میکنند خداوند در دنیا و آخرت آنها را لعن میکند

و برایشان عذاب خوار کننده ای آماده کرده است

و روایت پیامبر خدا صلی الله علیه و اله:

فاطمة بضعة منی من آذاها فقد آذانی و من آذانی فقد آذی الله.

فاطمه سلام الله علیها پاره ای از وجود من است.هر کس او را اذیت کند مرا اذیت نموده

و هرکس مرا بیازارد خدا را آزرده است"

چه نتیجه ای میگیرید؟

⃝ هیچ نتیجه ای نمیگیریم

⃝ کسانی که حضرت زهرا(س) را مورد آزار و اذیت قرار دادند کار خوبی نکردند

⃝ هر کسی شایستگی خلافت و امامت ندارد

⃝اف بر این دنیای وارونه

5-چرا حضرت زهرا در مقابل گروه حاکم ساکت ننشسته و قیام کردند تا به

شهادت رسیدند؟

⃝ به خاطر رسیدن به مال دنیا

⃝ به خاطر جلوگیری از انحراف هر چه بیشتر اسلام توسط تیم حاکم

⃝ با تیم حاکم خصومت شخصی داشتند

⃝ میخواستند زودتر به شهادت برسند تا به پدر بزرگوارشان بپیوندند

6-چرا بنا به نظر اهل سنت پیامبر برای خود جانشینی انتخاب نکردند اما ابوبکر،

عمر را به جانشینی خود منصوب کرد؟

⃝ پیامبر حواسشان به بعد از رحلتشان نبود

⃝ ابوبکر نسبت به امت مهربانتر از پیامبر بود

⃝ ابوبکر عالمتر بود به اینکه نمیشود امت بدون امام بماند

⃝ پیامبر امیرالمومنین را به جانشینی برگزیده بودند

پ.ن:کلیه روایات استفاده شده درمتن از منابع شیعه و سنی انتخاب شده اند که به

علت طولانی شدن،اسامی منابع ذکر نشده است.

موفق باشید

هدایتگر پاک(4)

محمد صادق احسان بخش — Mon, 16 Apr 2012 12:53:23 GMT

امام وارد شدند.به دستور متوکل کسی جرات نکرد طرف پرده برود.یکی

دو قدم مانده بود که یک دفعه بادی وزید و پرده کنار رفت.وقتی

میخواستند برگردند هم همینطور.

فریاد متوکل پیچید در قصر:از این به بعد این پرده لعنتی را برایش کنار

بزنید.نمی خواهم باد پرده دارش باشد.

ماجرای کنار رفتن پرده برای امام دهن به دهن میگشت.پرده دار متوکل

هم برای صالح یکی از دوستان واقفی مذهبش تعریف کرد.تا شنیده بود

شروع کرده بود به خندیدن و مسخره کردن.همان موقع امام رسیدند.به

او لبخندی زدند و هر چند تا آن موقع او را ندیده بودند گفتند:صالح خدا در

وصف سلیمان پیامبر فرموده:ما باد را در تسخیر او قرار دادیم تا به امرش

هر کجا خواست بوزد.پیامبر(ص) و اوصیاء او که پیش خدا عزیزتر از

سلیمانند.

عقائد واقفیش همه بر باد رفت.به دست امام علی النقی(ع) شیعه

شده بود.

هدایتگر پاک(3)

محمد صادق احسان بخش — Mon, 16 Apr 2012 12:10:00 GMT

در عصر امام هادی النقی(علیه السلام) شخصی بنام عبدالرحمن ساکن

اصفهان و پیرو مذهب تشیع بود (با توجه به اینکه در آن زمان ، شیعه در

اصفهان کم بود)از عبدالرحمن پرسیدند چرا تو امامت امام هادی (علیه

السلام) را پذیرفتی نه غیر او را؟

در پاسخ گفت : من فقیر بودم ولی در جرات و سخن گفتن قوی بودم ،

در سالی همراه جمعی از اصفهانیها به عنوان اینکه به ما ظلم می شود

برای شکایت به شهر سامره نزد متوکل (دهمین خلیفه مقتدر عباسی)

رفتیم ، کنار در قلعه متوکل منتظر اجازه ورود بودیم ، ناگهان شنیدم که

متوکل دستور احضار امام هادی (علیه السلام) را داده تا او را به قتل

برساند.

من به بعضی از حاضران گفتم :این کیست که فرمان به احضار او و

سپس ‍ اعدام او داده شده است ؟در جواب گفت : این کسی است که

شیعه ها او را امام خود می دانند، من تصمیم گرفتم در آنجا بمانم تا

ببینم کار به کجا می کشد.

بعد از ساعتی دیدم امام هادی سوار بر اسب آمدند، مردم تا او را دیدند

در طرف راست و چپ اسب او براه افتادند، همین که چشمم به امام

هادی خورد محبتش بر دلم جایگرفت ، دعا کردم که خداوند وجود نازنین

امام هادی (علیه السلام) را از شر متوکل حفظ کند، همچنان ناراحت و

نگران بودم و دعا می کردم که امام در میان به من رسید و فرمود:خداوند

دعایت را مستجاب می کند، و مال و فرزند و عمرت زیاد خواهد شد.

من از اینکه امام چنین از نهان خبر داد متحیر شدم بطوری که رنگم تغیر

کرد حاضران گفتند چه شده ؟ چرا چنین حیرت زده ای ؟ گفتم : خیر

است ولی اصل ماجرا را به کسی نگفتم . بعدا که به اصفهان برگشتم

کم کم بر مال و فرزندم افزوده شد و غنی شدم ، و اکنون بیش از هفتاد

سال دارم این بود علت تشیع من که این گونه به حقیقت رسیدم.

داستان صاحبدلان / محمد محمدی اشتهاردی

هدایتگر پاک(2)

محمد صادق احسان بخش — Sun, 15 Apr 2012 12:26:14 GMT

نامش جنیدی بود.از علمای ناصبی و دشمن سرسخت علویان. پس از شهادت امام

جواد(ع) به دستور معتصم خلیفه ظالم وقت ،معلم علی بن جواد شش ساله شده بود.

معتصم فکر میکرد با این کار ارتباط علی را با شیعیان قطع میکند و توسط این استاد،

اعتقادات ناصبی و کینه علویان را در دل علی بریزد.

مدتی گذشت.حال علی را از او پرسیدند. گفت:در مدینه از من عالم تر سراغ دارید؟

گفتند:نه

گفت به خدا قسم هر چه میخواهم یادش بدهم،خودش میداند.ادامه اش را هم به من

یاد میدهد.تمام قران را با تفسیر کامل میداند و با صدای خوش از حفظ میخواند.نمی دانم

این همه علم را از کجا آورده است؟!

علیِ شش ساله معلم خوبی بود برای معلمش.جنیدی،ناصبی سرسخت ،حالا شده

بود از دوست داران اهل بیت (ع).